Zwemping

Op 23 december vulde ik de KarinVan met Kerstvoedsel, puzzels en de winterse kampeeruitrusting.
Die laatste bestond uit een warmtedekentje (cadeautje van mijn dochter), een kacheltje en de camping airfryer (lager vermogen dan een thuisfryer).

Leermoment
De reis startte in Otterlo, in een hutje op de hei. Omdat ik niet de ‘wat doen we met mams de Kerst’ moeder wilde zijn, had ik dat huisje begin november geboekt. Misschien, als ik eerder geweten had van de solo wintercampingtrip, dat ik dat treurnisje overgeslagen had. Prima uitgerust huisje en echt sfeervol, maar midden in het bos. Omdat het vooral eerste Kerstdag rotweer was, kijk ik er niet heel blij op terug. Weer wat geleerd, gewoon thuisblijven en dingen op z’n beloop laten was slimmer geweest.
Dan had ik misschien ook de eerste schade aan de KarinVan weten te voorkomen. Een boom is harder dan de spiegel en de deurklink.

De solo wintertrip
NKC solo is een onderdeel van de Nederlandse Kampeerauto Club en heeft een eigen forum en nieuwsbrief. Ook worden er zogenaamde Koffietkletsen georganiseerd, waar solo-camperaars elkaar kunnen ontmoeten.
Even voor de duidelijkheid een solo camperaar is iemand die alleen reist, setjes zijn verboden (dan ben je een Solex 🙂)

Deze solo-wintertrip werd georganiseerd door Antoinette en Marjan, die ik afgelopen september midden in Frankrijk ontmoette. Bij het mosselen eten in november, (hadden we elkaar beloofd) maakte Antoinette me attent op de trip waar je van 23 december tot en met 2 januari kon aansluiten. Na heel even nadenken besloot ik eind november dat ik dit experiment wel aan wilde gaan. Met ca. 20 mensen die ik nog nooit gezien of gesproken had, op een camping gaan staan.

Op de 27e ‘s morgens om 10 uur trok ik de deur in Otterlo achter me dicht en nam (zoals ik altijd graag doe) de ‘snelwegen vermijden’ route naar de Hoogenkamp in Ommen.
Omdat ik wist dat de camping 6 kilometer verwijderd was van Ommen, stopte ik bij de Appie om wat dingen in te slaan. Rekening houdend met koken in de bus in plaats van buiten bakken, dus makkelijk voedsel en niet te veel geurverspreiders. Een biefstukje bakken of pastasaus met knoflook maken, is niet slim als je ook moet slapen in dezelfde ruimte.

Onderweg had ik al gezien dat er wel erg veel water was. Bij Deventer over de brug leek het wel of alles overstroomd was. Ook Ommen inrijdend, had de Vecht het gevecht met de kades gewonnen. Water, water en nog eens water. Hoe zou dat op de Hoogenkamp zijn?

Even voor enen reed ik de camping op en zag ook daar veel water en best dichtbij de campingplaatsen. Het ontvangstcomité (Antoinette en Marjan) verwezen me naar de verharde parkeerplaats om de bus neer te zetten…..dat leek me geen aantrekkelijk idee. De verharde plaatsen op het eerste veld waren vol, maar net achter de toiletruimte zag ik een plek die riep om de KarinVan. Na overleg met de eigenaar Marco mocht ik er voorzichtig heen rijden.
Ik stond!
En nu?

Allereerst maar eens de boel opzetten (nou ja, alleen het dak opklappen) en een rondje met Skip. Voor hem zou het ook best eens spannend kunnen zijn, want ik zag her en der de buitenriemen en hondenbakken al staan.
Na een eerste loopje, vooral even kijkend naar het water en de ondergelopen fietspaden en velden, was het tijd voor de kennismaking her en der.
De club had de beschikking over een grote recreatieruimte waar koffie gedronken werd, het borreluurtje plaatsvond en ‘s avonds ook ruimte was om even te zitten of spelletjes te doen. Lekker warm!

De mores
Omdat ik nog nooit zoiets gedaan had, moest ik eerst eens ontdekken hoe en wat. Gelukkig werd ik gelijk op sleeptouw genomen om een rondje met de honden (en hun eigenaars) mee te lopen. Baggerend door het natte land, rende Skip vrolijk mee met de blonde Labrador van Jacqueline en de harige boomer van Maarten.

Rond half vijf nam ik mijn glas en fles wijn onder de arm en stapte de recreatieruimte binnen. Op dat moment waren er ca. 10 mensen die de groep vormden. Oude rotten maar gelukkig ook mensen die net als ik nog nooit zoiets gedaan hadden. Fijn vooruitzicht.
Bij de borrel was het dus kennismaken, aftasten en vragen stellen. Maar ook kijken en ontdekken hoe de dagen er voor mijn aankomst eruit gezien hadden. Door de wisseling van deelnemers alle dagen, is het een makkelijke groep om bij aan te sluiten.
De samenstelling van de groep was divers, mannen en vrouwen, allemaal solo’s met of zonder rugzakje.

Gelukkig ben ik niet eenkennig en verlegen, dus de praatjes waren gezellig en informatief. Na de borrel was ik bekaf, want veel mensen bij elkaar is niet iets dat ik de afgelopen jaren veel meegemaakt heb.

De huizen op wielen.
Het zijn allemaal kampeerders met verschillende vormen en maten vervoermiddelen. Het grootste deel bestond uit de bus varianten met een verhoogd dak en een vast bed. Dus niet heel veel heel grote huizen op wielen (de dikke campers). Sommigen met een hefdak en ik zag bij de ervaren camperaars voortenten aan de kleinere bussen. Dat was de honden plek, kookplek en droogplek. Die luxe had ik dus niet. Met zo’n voortent vergroot je ook je leefruimte en heb je de etenslucht niet in de bus. Niet dat ik nu gelijk gegoogeld heb bij Obelink, want de KarinVan heeft niet de ruimte om zo’n tent mee te slepen. Zelfs de fietskar voor Skip was proppen geblazen. (dom, dom, dom, want ik had em gewoon open kunnen klappen en als reisbench kunnen gebruiken, net als in de vorige KarinVan).

De eerste nacht ‘winterkamperen’
Voor vertrek naar de recreatieruimte voor de na het eten spelletjes, had ik het bedje voor Skip al gespreid. Dat is niet echt een eenvoudig klusje als de hond ook in de bus zit. De bank uittrekken, het luchtbedje erop…de slaapzak erop, dekbed….en dekentjes voor mezelf en voor Skip.
De warmtedeken klaargelegd en het kacheltje op de laagste stand alvast wat voorwerk laten doen. Gelukkig was de temperatuur niet echt winters, maar behaaglijk was het ook niet.

Na de spelletjes (nou ja kijken) was het tijd om de bus in te kruipen.
Heerlijk in het coconnetje. De warmtedeken deed zijn werk. Wijntje erbij, muziekje, kaarsje aan, lezend en af en toe even mijmeren hoe Paul dit gevonden zou hebben. (waarschijnlijk had hij er never nooit aan begonnen)
‘s Nachts wakkerde de wind fors aan en de KarinVan stond af en toe op zijn wielen te schudden. De daktent maakte opvallend weinig herrie, het klonk eigenlijk wel gezellig. Heerlijk warm en gezellig met Skip in mijn rug.

De dagen erna
Het gezelschap wisselde regelmatig en er gingen honden met de baasjes weg en er kwam bijvoorbeeld een golfer zonder hond voor terug. De routine werd geboren…..rondje hondje door het kleine bosje (want alles stond verder onder water). Koffie, wandelen met een groep en een roedel honden, fietsen naar het tinmeuseum, borrelen, samen- of alleen eten en spelletjes of kijken naar spelletjes.
Het weer viel wel mee, de temperatuur wisselde en de wind waaide.

In eerste instantie was ik van plan om ook oud&nieuw te blijven, maar naarmate die dag dichterbij kwam, realiseerde ik me, dat ik die avond niet op z’n best ben. Hoewel het een gemiddeld genomen leuke groep was, zaten er ook mensen bij (logisch), die ik minder trok. Mensen die zich gedragen alsof ze in een hotel zitten (en dus alleen veel opeten en drinken en niets doen) of heel erg nadrukkelijk aanwezig zijn en soms wat pestgedrag vertonen, trek ik slecht. Ik was al eens uit mijn slof geschoten en wilde dat mezelf besparen. Als de emoties hoog zitten is het te makkelijk om je af te reageren op een ander.
Gelukkig was ik al uitgenodigd bij mijn vrienden in Emmen en dus pakte ik op 31 december de boel in om oud&nieuw in Drenthe te vieren.
Op 1 januari was ik thuis en vanmiddag heb ik de bus uitgepakt en schoongemaakt. Omdat het mijn hoofdvervoermiddel geworden is, heb ik de KarinVan niet reisklaar maar slechts rijklaar gemaakt.
Op naar het voorjaar

Mijn ervaring
De KarinVan is geen winterbus, de leefruimte is te beperkt en de bus is lastig warm te houden. Om samen met Skip in die kleine ruimte te verblijven is voor Skip ook niet altijd fijn. Hij is best veel alleen geweest want honden waren niet welkom in de recreatieruimte.
Vanwege het wisselende en gemêleerde gezelschap zijn de contacten makkelijk gelegd. Met de meesten van hen heb ik ook echt fijne gesprekken gehad en gewoon lekker gekletst.

Ik sluit volgende week voor het eerst aan bij een koffieklets, want ook dat zag ik deze week. Soms ontstaan er prille nieuwe liefdes dankzij deze soloclub en worden het solexen. Ik hoorde het en ik zag het bij twee van de deelnemers en ik vond het prachtig (zelfs ontroerend).

Het voorjaar komt eraan, maar of ik weer met zo’n grote groep samen wil zijn? De tijd zal het leren!

6 thoughts on “Zwemping

  1. Mooi verhaal Karin: jammer dat het overal zo vreselijk nat (weer) was. Beetje zonneschijn maakt dit soort avonturen ongetwijfeld prettiger. En verder wens im je een fantastisch en gezond 2024.

  2. mooi verslag Karin. Heel herkenbaar. Ik ben blij dat die Feestdagen voorbij zijn. Deze zomer ga ik voor een lange reis naar Noorwegen. Met een alleenstaande vrouw waar ik eerder mee op stap ben geweest. Je moet het vertrouwen hebben dat wat er ook gebeurd dat je het zelf kan oplossen.

  3. Jammer dat het verblijf in het huisje je tegenviel, maar goed om te ontdekken wat je wel wil met deze dagen toch. En fijn uiteindelijk naar Emmen voor de start van een nieuw jaar. Ik wens je een mooi jaar Karin.

  4. Mooi beschreven, Karin! Ik kwam een paar dagen later aan op de Hoogenkamp. Herken heel veel van wat je schrijft. Voor mij was de groep ook wat te groot en de dynamiek niet altijd prettig. Ik deel je ontroering over het prille stel. Heb er heerlijk gewandeld en mooie gesprekken gehad. Maar volgend jaar bedenk ik iets anders.

  5. Een stuk herkenning voor mij ik was er dezelfde periode en ook voor de eerste keer dat ik aan zoiets deelnam. De groep was voor mij aan de grote kant maar dat heeft weer als voordeel dat je keuze hebt in gespreksstof e.d. Al met al leuke dagen en het “prille stel” kwam de week er op nog even overnachten, ook leuk. Antoinette bedankt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top