Week 1…met hobbels

Vrijdagochtend dacht ik rustig te kunnen poetsen, rommel verzamelen en dan richting Hardenberg te vertrekken, tot ik bedacht dat het infarct dag op de weg was.
Iets meer vaart gemaakt en om 10 uur op pad.
Eerste stop was een gave camperplaats (Langs de Esch) vlakbij Hardenberg, waar ik lekker met Antoinette de vakantie kon beginnen. De andere dames zouden zaterdag aansluiten.
De rit erheen was een zeer bekende weg, wel leuk eigenlijk….is er iets veranderd in een jaar tijd? Nee dus.

‘s Avonds kwam het bericht van Gerdien, dat haar bus nog met pech bij de dealer stond. Iets met de koppelingsplaat. Het zou dus nog maar de vraag zijn of ze erbij kon zijn. Afwachten maar.
Op naar de verzamelplek tussen Coevorden en Emlichheim, maar eerst een rondje door de Rewe natuurlijk.
De camping in Emlichheim ligt dichter bij Coevorden en 50 meter vanaf de grens. Heerlijk gezwommen en flinke rondjes met Skip gemaakt, hij geniet!
Omdat Gerdien nog pech heeft, maar in Hardenberg zit, sluit zij aan voor het eten ‘s avonds.

De eerste dagen
We spreken af dat we langzaam trekken en de eerste plekken zo dichtbij Nederland houden, dat Gerdien alsnog kan aansluiten als de bus gerepareerd is. Dus even zoeken naar een plekje, andere omgeving en liefst wel met zwemwater, want het is nog steeds heerlijk warm.
Het wordt de camping aan de Idasee.

De eerste avond met elkaar loopt niet heel gladjes en de emoties lopen soms best even op. Wennen aan samen reizen zonder stevige afspraken is best ingewikkeld. We zitten te dicht op elkaar en hebben te weinig eigen ruimte. Heen en weer lopend tussen de bussen probeer ik de vingers erachter te krijgen waar het nog meer aan schort.
Als solo heb je een eigen levensritme, eigen gewoontes en is het wennen om samen op te trekken. Ik besluit voor mezelf om het tot zondag aan te kijken, want het is ook mijn vakantie en ik wil genieten en dingen zien. Emoties en strubbelingen zijn niet waar ik voor weggegaan ben. Er is zelfs al een noodplan (nog steeds).

Kort (rouw)lontje
De volgende morgen blijven de verhoudingen gespannen, het is de sterfdag van Paul en sluit me af van alles. Effe sippen en zitten, berichten lezen en terugdenken aan vier jaar geleden.
Ik speel de erugkerende films in mijn hoofd af.. Slechte nachten en een steen op mijn maag. Dat maakt dat ik regelmatig snauw en grauw naar de dames. Slecht voor de sfeer!
Jose fietst naar het dorp en ik vraag haar om een taartje mee te nemen, het leven vieren.
Gezamenlijk taart gegeten, gezwommen en ook het avondeten onder een afdakje (want het regent)
Die twee dagen gaan in de boeken als een redelijk mislukte vakantie start.

Op naar de volgende plek, een tussenstop, want de bus van Gerdien is gerepareerd. Een lelijke camperplaats in Bad Zwischenahn, naast het zwembad, dat wel.
Ik sta op een schaduwrijke plek aan het einde van de rij en heb dus alle ruimte. De dag kabbelde voort met wat lezen, zwemmen (gratis) en wachten op Gerdien. Helaas kwam zij zo laat aan, dat de camperplaats overvol was. We zochten dus een camping voor haar in de omgeving. Prima plek (waar ik ook wel had willen staan).
Eindelijk een witbiertje op het terras en ook een Schnitzel als avondeten op datzelfde terras.

We moesten best wel zoeken naar een volgende plek om het weekend te staan, heet en veel mensen op pad. Met 4 bussen is het lastiger een plek te vinden. Na tig keer heen en weer appen en afwijzen van suggesties (te duur, niet op de route of vol) vind ik een gek plekje met een brakke website en bel de campingbaas (Manuel). Yep, hij heeft plaats.

Reizen en andere mores
Op eigen gelegenheid is ieder voor zich naar Liliental gereden, waar ik voor de lunch gelijk met Antoinette aankom. Gave plek, rommelig en een hartelijke ontvangst door Manuel.
We krijgen ruime plaatsen aangewezen en besluiten ook direct om zo te gaan staan dat we eigen ruimte hebben, niet meer in een U-vorm of Kwadrant.
Jose heeft besloten om eerst een dagje Bremen te doen en einde middag aan te sluiten. Een stad met deze hitte kan ik Skip niet aandoen en ik was eerder in Bremen, dus mis er niets aan.
Rond twee uur belt Gerdien dat ze helemaal verkeerd gereden is en dat haar TomTom aangeeft dat ze nog twee-en-een-half uur moet rijden. Na wat heen en weer bellen (uitermate slecht verbinding) kom ik erachter dat ze ‘slechts’ 11 minuten van ons vandaan is. We loodsen haar via een andere plaatsnaam (hoeveel Vierhausen zijn er wel niet) naar de camping.

Mijn irritatie is duidelijk te horen en zien, ik heb niet veel geduld en vind het moeilijk om iets van een mores te bedenken, zodat ik de sfeer niet verziek.
Natuurlijk is het niet heel eerlijk, want Antoinette en ik zijn heel erg op elkaar ingespeeld dat het voor ons lastig is, om dat te veranderen.
De ingeslopen routines van de afgelopen zomer zijn helemaal niet vanzelfsprekend voor Jose en Gerdien. Dat relaliseer ik me terdege.
We besluiten om de volgende ochtend om 11 uur een vergadering te beleggen voor de reisplanning en afspraken. Dat was het plan voor het eerste weekend, maar was nu hoognodig.
Afspraken over het reisdoel (wat is het eindpunt), eten en financiën. Ook over de wensen voor wat betreft campings of camperplaatsen worden gemaakt.

Jose belt de volgende camping (na een aantal afwijzingen van andere campings) en bevestigt eea met whatsapp.

Het voelt een beetje als een nieuwe start van de vakantie nu we op de Lunenburgerheide staan. Wederom met een zwemplek, waar we gisteren heerlijk gebadderd hebben.
Gisteravond is het begonnen met regenen en er is heel wat water gevallen.
Omdat ik de luifel lekker uit heb staan, kon ik ook lang buiten zitten…fijn droog en heerlijk temperatuurtje
Grauw weer vandaag…misschien nog even fietsen, want het is hier prachtig.

Eens zien of we samen maar ook ieder voor zich een fijn vervolg kunnen geven aan deze reis. De start was er een met hindernissen en dat voelde niet fijn.