Het ging dit jaar blogmatig minder dan andere jaren, toch nog een reisverslag sinds de laatste post van 15 mei en de afsluiting.
Reizen
Het weer knapte snel op en we hadden zelfs dagen van tegen de 40 graden, niet echt lekker. Al snel besloten we de Costa’s te laten wat het was en meer het binnenland in te trekken. Wat een prachtige landschappen. Vooral het gebied in Andalusië, de Sierra Nevada met besneeuwde toppen en de Sierra Morena met de mijnen van RioTinto. Vooral de wegen waren hier heerlijk rustig en wat een vergezichten!
We kregen een tip op een camping van ‘fietsende Belgen’ dat er een prachtig natuurpark in de buurt zou zijn met duizenden Flamingo’s. Prachtig! Ook om daar te fietsen tussen de lagunes door. Laguna de Fuente de Piedra is een must see!
Toen konden we nog fietsen, want op de volgende plaats (Carmona) botste Antoinette haar fiets met een slag in het wiel. Tot overmaat van ramp viel ‘s nachts mijn zijraam uit de bus en dus pechten we even. Een plek opgezocht waar wat meer leven in de brouwerij was en waar Antoinette haar fiets kon laten maken. Een paar nachten in Punta Umbria (aan zee) voor de reparatie.
Een tegenvallende start van de Zilverroute (weinig camperplaatsen) dus besloten we af te buigen naar Portugal. Lekker naar zee en een stadje met een boulevard en prachtige rotskusten. Daar bleek wel dat de fiets van Antoinette niet helemaal lekker loopt, ver fietsen zat er dus niet meer in.
Op Polarsteps volgen we een aantal mensen en dus kijken we bij hen voor leuke plaatsen en campings. Vorig jaar hadden we Karel ontmoet en nu zagen we dat we wel erg dicht bij elkaar in de buurt waren. Op naar Serpa om even bij te praten met Karel en gezellig samen uit eten te gaan. Hij tipte ons (wederom) om Luuk en Lotte van Quinta de Castanheiro, dit jaar niet over te slaan.
Maar eerst even de hitte uitzitten.
Omdat de temperaturen wel erg hoog opliepen, besloten we voor een vakantie in de vakantie naar Marcadia terug te gaan voor een paar dagen. Lekker zwemmen in het stuwmeer en het weekend uitzitten, want de Portugese campings puilen uit in het weekend. Omdat we op de top stonden een heerlijk windje de hele dag, maar verder zijn we niet echt in beweging geweest.
HEET!
Hup, op naar Quinta do Castanheiro …met zwembad, maar vooral gezelligheid. De Nederlandse eigenaars zijn zo leuk en gastvrij. Elke middag (voor wie wil) borreltijd met een aantal campinggasten. Voor Skip trouwens ook een heerlijke plek (stiekem niet aan de lijn) en op gras liggen. Deze camping is een aanrader, voor korter of langer verblijf.
Wel de eerste keer op blokken, want de plaatsen zijn niet heel waterpas.
Na een matige camping in Gois, doorgereden naar Quinta das Cegonhas in een natuurpark.
Prachtige camping en het koelde ‘s avonds ook lekker af. Mee eten in het restaurant (lekkere stoofpot). Wat we wel jammer vonden is dat er zo weinig contact gelegd werd. Alles Nederlander, maar niet echt in voor een praatje of een beetje buurten bij elkaar.
Dat blijf ik nog steeds raar vinden. Op camperplaatsen is het een beetje logisch, een of twee nachten is de energie niet waard om kennis te maken (denk ik). Maar op een camping is het toch gewoon leuk om andere mensen te bevragen? Blijkbaar niet overal zo.
Toen sloeg de pech toe.
In Lumbrales vonden we een heel kleine camping met verschrikkelijk aardige eigenaars. De campingmijnheer sprak geen woord Engels, zijn vrouw een beetje. Wederom een zwembad en heel veel rust (vooral veel vogels). Na twee dagen wilden we op weg naar de volgende stop. Onderweg bij een pompstation sloeg echter het noodlot toe. Antoinette struikelde over een in het beton vastgezette parasolvoet en haalde haar scheenbeen vreselijk open. Zo erg dat er een ambulance aan te pas moest komen en haar afvoerde naar Salamanca.
Haar bus geparkeerd en op slot gezet en achter haar aangereden naar Salamanca.
Dan spelen er veel rampscenario’s door je hoofd, vooral tijdens het lange wachten. Ik op een oenige parkeerplaats, want bij het ziekenhuis alleen parkeergarages.
Om kort te gaan, na de eerste behandeling Antoinette met de taxi terug naar Arribes del Duero en ik met de KarinVan. Vervolgens haar bus opgehaald omdat ik in haar taxi kon stappen voor de terugreis. Een paar dagen gemantelzorgd en Antoinette is uiteindelijk afgelopen weekend met een chauffeur in haar bus (en zij ernaast) gerepatrieerd. Ik ben vorige week dinsdag alleen verder getrokken.
De omslag naar alleen reizen was stevig.
Eerst maar eens snel Spanje uit, dus even doorkachelen naar Burgos en daarna in een keer door naar Socoa (net over de grens) en Grenade sur L’Adour.
Gelukkig trof ik leuke mensen her en der dus borrel hier, hapje daar.
Omdat ik nu ook best behoefte had aan meer aanspraak, de tip van Karel opgevolgd en naar Camping Charmant gereden. Wat een plek!
Groen, gras, prachtig uitzicht, een zwembad en een fantastische sfeer. Alle avonden kun je mee-eten en daar doe je dus gewoon gezellige contacten op. Dat maakte het alleen reizen leuker.
Wat wel lastig was, was de keuze voor een volgende plek! Het kon niet anders als minder mooi en leuk zijn. Dat klopte dus ook. Een bijna lege camping, volop in de voorbereiding voor het hoogseizoen (dus nog geen terras of restaurant) en HEET! Zwemmen kon er gelukkig wel, maar een dag duurt best lang in je uppie en dan telkens even zwemmen en weer bijkomen.
Wel een prachtige plek trouwens, alles onder de dennenbomen. Nederlandse eigenaars, die best huiverig zijn voor deze komende zomer. Als het zo heet is, zoeken mensen toch plaatsen aan zee of open water. Dus als je in de buurt bent, tip ik deze camping graag
Toen sloeg de twijfel toe.
Ik had nog 5 dagen te gaan maar de hittegolf bleef. Rijden met airco is dan voor zowel mezelf als Skip veel lekkerder dan suffig voor de bus zitten. Je doet niets als het zo heet is. Skip onder de bus maar dan nog af en toe hijgend kijken of het wat minder kon.
Dus besloten om gewoon te gaan rijden en te stoppen om te slapen, meer niet. Door de graanvelden, graanvelden en graanvelden rijdend, met af en toe de herinneringen aan de oorlogen tussendoor. Om 4 uur ‘s middags besloot ik dat het mooi geweest was en reed de municipal van Reuilly op. Ik was de enige…..een hele camping voor mezelf. 10 euro haalde de mevrouw bij de bus op en mijn diner bestond uit een sandwich en een biertje.
Woensdagochtend om 7 uur stapte ik achter het stuur en ik reed om half twee het Arabellaplantsoen op. Klaar was ik ermee.
Voordeel is wel dat de bus leeg (en weer gevuld is), de wassen gedraaid zijn en de bus zelfs schoon bij mijn vriendin Sjanie staat.
Wrapup
- Weer te weinig gewandeld en gefietst. Door pech en de hitte
- Spanje en Portugal gaan het de komende jaren niet worden, zeker niet in juni.
- Frankrijk is meer mijn land.
- Twee maanden reizen zonder een echt doel of thema ga ik niet meer doen, te lang.
- Het telkens zoeken naar een volgende plek of omgeving wil ik meer vooraf bedenken (in elk geval de richting).
- De inpakmoeheid sloeg toe.
- Ik heb me soms best verveeld, natuurlijk omdat het soms te heet was, maar ook omdat we niet in levendige omgevingen stonden.
- 6 kilo afgevallen, want weinig gesnaaid en gesnoept. Zelfs geen grote ijs gehad.
- Best wel wat pechmomenten en schade, niet erg maar wel vervelend.
Afijn, de volgende korte trip staat al in de agenda, de laatste week van augustus. Eerst naar vrienden in Oosterhout en daarna met vier vrouwen een midweek Bergeijk met aansluitend de solo borrel klets.
September is nog een groot vraagteken want mijn pensioen lonkt, maar daar moet nog wel wat werk voor gedaan worden.
One thought on “Soms zit het mee, soms….”
Had al het gevoel dat dit geen ideale vakantie was. Zoveel korte verblijven én de hitte en de pech. Tegelijkertijd goed dat je het nu weet.
Wellicht een keer een langere tijd naar Scandinavië. Was ooit mijn droom. Fijn dat he veilig thuis bent. Benieuwd wanneer je stopt met werken. Met genoegen je reis gevolgd totdat de app voor mij helemaal ontoegankelijk werd.
Anniehoe nu verwacht ik een tijd weer pittige opmerkingen op BS. Knipoog en een luchtige digitale knuffel