Pensioenoefenen

Op polarsteps noemde ik deze trip: Oefenen voor mijn pensioen. Nou ja, eigenlijk waren het twee korte tripjes met een paar dagen thuis tussendoor.

De weersvoorspellingen waren zo mooi dat het zonde zou zijn om dat te laten schieten. Solovrouw Ans dacht daar hetzelfde over dus boekte ik voor ons tweetjes bij de Lonneker Es. Een kleine camperplaats tegen Lonneker (Enschede) aan. Deze plek was me al verschillende keren getipt door Jasper Bloemsma.

Vrijdagmiddag klokslag 12 uur reed ik de camperplek op, waar Ans twee uitstekende plaatsjes geregeld had. Vrij uitzicht, lekker ruim en de hele dag zon.
Na de lunch eerst maar een rondje Skip, want daar let ik tegenwoordig wel op….kun je er lekker lopen.
Vlakbij een voetbalterrein (met een feesttent voor een Oktoberfest op zaterdag).
In de omgeving van Lonneker klotst het geld over de plinten. Er staan gigantische nieuwbouwhuizen. Het ene huis is nog groter dan het andere en veel van de huizen zijn spuuglelijk.

‘s Middags gelijk maar even op de fiets voor een rondje in de omgeving. Ans is kampioen fietsknooppunten uitzetten, dus zij mocht voorop, Ik heb de app wel op te telefoon maar nog steeds niet de tijd genomen om eens uit te zoeken hoe dat nou moet.
Bijna 40 km in de benen later, lekker aan de borrel voor de tent. Zo leuk, een welkomstpakketje van Jasper met een drankje en nootjes. Dus bij de koffie gelijk een likeurtje.

Bij Obelink heb ik een voortent gekocht om straks bij de Wintersolo op te kunnen zetten. De afgelopen twee jaar was het zo nat en koud, dat ik iets meer droogte en beschutting voor de KarinVan wil. Uitgepakt en getest hoe op te zetten (alleen en zonder hulp). Het kostte even wat zweten, maar zelfs de tent gekoppeld gekregen aan de luifel. Gaat straks prima lukken.

Op dag twee bezocht Ans haar kleindochter in Enschede en ben ik met Skip ruim twee uur aan de wandel gegaan. HEERLIJK!
‘s Middags op de fiets naar het Arboretum en een wandeling langs de vele verschillende bomen. In Losser was markt, dus op een terrasje een heerlijk biertje onder het genot van de muziek van de plaatselijke harmonie.
Nu waren mijn benen aan het eind van de dag wel klaar met lopen en fietsen.

Zondagochtend samen met Ans nog een forse wandeling door de villawijken, afgewisseld met bospaden. Hup in de bus naar huis, want Skip mocht maandag een dagje bij de dierenarts logeren, tandsteenverwijdering.
Dinsdag mijn allerlaatste werkdag en nog vele losse eindjes proberen weg te werken.
Mezelf getrakteerd op Chinese thuisbezorgd (zodat ik woensdag niets hoefde te plannen).
Om drie uur klapte ik met een beetje weemoedig gevoel de laptop dicht.
Klaar! Mijn pensioen is van start gegaan.

Woensdagochtend 1 oktober, mijn eerste pensioendag.
Rustig ingepakt en naar Drie (Natuurterrein van Staatsbosbeheer) gereden. Logeren bij de boswachter, die ik wel aan de telefoon kreeg want inchecken lukte niet, maar niet gezien heb.
Vol in de zon op een prachtig kampeerterrein. Midden in het Speulderbos met de ‘dansende bomen’.
De stilte is echt niet voor te stellen, wat vogels, konijnen en soms pratende medekampeerders. Ik vond het opvallend dat er zoveel plaatsen bezet waren. Alles door elkaar, campers, caravans en ook best veel tentjes.

Het lopen in het bos is zo fantastisch. Brede wandelpaden, doodse stilte en overal paddenstoelen en natuurlijk wildsporen. Soms vond ik dat wat eng en heb Skip ook overal aangelijnd gehouden. Een wild zwijn is groter dan Skip zullen we maar denken.
In de wijde omgeving is nul telefoonbereik, dus was ik ook serieus van de wereld afgesneden. Prima, even niks online, geen nieuws en geen appjes of mail.

In de namiddag zon zittend kreeg ik bezoek van een roodborstje, eerst op afstand maar op een gegeven moment op mijn stoel en om me heen fladderend. De buurman was net te laat om een foto te maken, maar het was opvallend.
Een echte #zweefteef zou gedacht hebben dat Paul me kwam vertellen dat het goed was en me een fijne pensioentijd wilde wensen.

Donderdag was het eenzelfde prachtige dag.
In eerste instantie dacht ik de fiets eraf te halen en een rondje te fietsen, maar besloot gewoon de benenwagen te nemen.
Soms voelde de stilte in het bos wat unheimisch en Skip wilde niet alle paadjes in, die ik bedacht had. Verschillende keren verse zwijnen sporen en soms ook geknor in de bosjes. Ik ben dus maar op de echt grotere paden blijven lopen en soms een stukje fietspad meegenomen. 

Mijn brein was echt uit en het voelde als een retraite.

Wat best jammer is (dat ga ik ook melden bij Staatsbosbeheer) is dat mensen het nodig vinden om buitenverlichting aan voortenten te hebben. Buren achter mij hadden de hele nacht de ledstrip boven de voordeur aan. Anderen hebben lampionnen of kerstversiering (haha Antoinette) hangen. Niet doen mensen! Op een plek waar het zo donker is en er geen lichtvervuiling is, moet je echt dat licht weglaten. Storend.

Omdat ik al gezien had dat de vrijdag veel minder weer zou worden, besloot ik om donderdagavond alles buiten al reisklaar te maken. Vrijdagochtend regende het ook stevig en de temperatuur was onaangenaam. De retraite was voorbij en om half tien reed ik, een dag eerder dan gepland, naar huis.
Thuisgekomen snel de bus leeggetrokken, natte doek erover en door naar IJsselstein om de bus op zijn vaste plek te zetten. Op de fiets naar huis en daar heerlijk genikst.

Of ik nog wegga dit jaar (voor de Wintersolo)?
Misschien pak ik na mijn verjaardag toch nog even de boel in, als het ergens in Europa nog behaaglijk is. Koude nachten is geen probleem, maar natte dagen wel.
Alleen reizen bevalt me eigenlijk wel, want je hebt echt overal aanspraak en anders moet je gewoon even zelf in de benen om het praatje te gaan halen.