Kabbelend door bergen en dalen

Aan de koffie met een pastel de nata en een klein bekertje Limoncello. Drie weken onderweg. Het voordeel van langer weg kunnen is dat je nooit aan de terugreis hoeft te denken. Gewoon nog ‘op de heenweg’ dus.
De dagen rijgen zich zo aan een dat ik op Polarsteps moet kijken waar we waren (en wat we beleefden (of niet).

Na de fijne Quinta met de wijnproeverij, dachten we dat de volgende Quinta (Chave Grande) net zo mooi, leuk en gezellig zou zijn…helaas was het een “bijna alleen ollanders plek’ waar de boeh of bah uitbleef. Wederom een nog leeg zwembad.
Voorafgaand aan deze camping hebben we ‘de was’ gedaan. Voor het eerst van mijn leven op een parkeerplaats van de Intermarche mijn kleren (samen met die van Antoinette) in de 18 kilo wasgoed machine gegooid. Daarna in de droger en ondertussen boodschappen gedaan en getankt. Heb ik dat ook eens meegemaakt. (alles bij elkaar 16 euro, dus 8 euro pp om weer in een vers bedje te liggen).
Verder weinig gedaan en gezien, alleen blijft het ‘genieten’ op de wegen.

De natuur

Prachtig al dat groen, de hoogtes en vooral alle diversiteit in planten en bomen.
Brem, Kurkeiken, de bus ruikt naar eucalyptus (van de bomen geplukt), sinaasappelbomen, mandarijnen, citroenen, allerlei soorten ficussen, cactussen en aloe vera.
Van bermbloemen die ik geinig vind verzamel ik het zaad, kijken wat het thuis doet.

Na de ollander quinta, door naar onze Belgische vriend Ronny, die (inmiddels in zijn eentje) een kleine camperplaats (Terra de Iguanas) runt. Van hieruit zouden Antoinette en ik de Ecopiste Do Dao van 47 kilometer gaan fietsen. Ronny brengt zijn gasten graag met de auto (en de fietsen achterop) naar Viseu en dan kun je terugfietsen naar de camperplaats. Ware het niet, dat het wederom ongelofelijk zeikweer was. In de regen fietsen is een no-go, dus vooral met Skip vele rondjes door het bos gelopen, tegenover de camperplaats.
Zo leuk dat je op deze plaats gewoon ‘s morgens gratis broodjes krijgt en voor Skip een zakje kluifjes.
Aan het eind van de tweede middag kregen we nieuwe voor- en achterburen. Inmiddels hadden we het overdekte terras gevonden en hebben we gezellig thee en koffie gedronken met de nieuwe buren. Dat vind ik het leukste van camperen….mensen vluchtig ontmoeten. Even kletsen, tips uitwisselen en vervolgens verder trekken.

En weer op weg…de N2 weer oppakkend, naar Serte.
We wilden wel eens een stadje in om eens te winkelen en lunchen. Toen we op de camperplaats aangekomen waren (aangeprezen vie Campercontact) wisten we gelijk dat dit geen goede overnachtingsplek voor ons was. Geen groen, geen bebouwing om ons heen en dus op zoek naar een ander plekje. Antoinette en ik wisselen het zoeken naar een goede plek met elkaar af. Ik gebruik de campercontact app niet graag, omdat ik (nog steeds) geen camperplaats fan ben. Wat mensen eraan vinden om op een betonnen plaat bij een supermarkt te staan weet ik niet, maar het voelt voor mij onveilig en heeft niets met vrijheid te maken. (Maar dat is mijn verwende nest mening). Als je geen geld uit wilt geven en het een sport is om niks te hoeven betalen, is het prima, maar ik vind het armoedig.

Anyway, we vonden een plekje op 19 kilometer afstand midden in de wijngaarden. De eigenaars zijn Nederlanders die al 35 jaar hier wonen,
Ook hier was het weer weer spelbreker, want toen we stonden (a 20 euro per nacht) begon het te miezeren en dat stopte gewoon niet meer. Duur dagje in de regen dus.

Troubles in paradise
Skip had de hele dag al met zijn kop lopen schudden en ik zag dat hij last had van zijn linkeroor. ‘s Avonds werd het echte pijn aan zijn oor en hij wist eigenlijk niet waar hij het zoeken moest van de pijn. Vreselijk, want een hond met pijn die piept en heel onrustig is, is in een busje niet fijn. De hele nacht gehanenwaakt en Skip telkens dichter bij me. Soms keek hij me echt heel hulpvragend aan…HELP!. Ik wilde dus niet verder, voor we uitgezocht hadden wat er aan de hand was. In Serte bleek een dierenarts te zitten en ik reed er dus rond tien uur naartoe (met Skip in de bus).
Helaas kon ik pas om 12 uur terugkomen, want dan zou er een dierenarts kunnen kijken.
Met Antoinette afgesproken dat we elkaar op de camperplaats zouden treffen en dat ik van daaruit met Skip naar de dierenarts zou gaan. Ondertussen kon zij wat boodschappen doen.
Bij de dierenarts bleek dat Skip een grasaar heel diep in zijn linkeroor had zitten. Om die eruit te halen moest hij even knockout (te pijnlijk om onverdoofd te doen).
Arme Skip! Gelukkig was de aar (dikke 5 centimeter) er snel uit en knipten ze gelijk even wat nageltjes, checkten zijn longen en hart en legden hem in de reisbench.
Ik tikte ‘slechts’ 85 euro af voor de behandeling en medicijnen tegen ontsteking.

Terug op de camperplaats besloot ik dat Skip even de tijd moest krijgen om bij te komen. Reizen is dan niet de beste oplossing. We belden dus met een plekje 19 km verderop en we konden daar (ondanks dat het vol was) samen op een plek staan.
Kort gezegd, echt een prima camping, gerund door een heel hartelijk en vriendelijk jong Nederlands stel dat er pas sinds januari woont. Echt een aanrader!
Behalve voor ons. We mochten staan op een KUTPLEK voor onze bussen.
Met de grootste moeite kreeg ik de bus boven een gat in de grond en besloot Antoinette, na verschillende parkeerpogingen na overleg met de eigenaar, dat haar bus voor een niet verhuurde safaritent mocht staan. De KarinVan is zelfs met blokken niet recht te krijgen, want de plek is hobbelig en loopt opzij en van voor naar achteren schuin af.
Naast Antoinette is een uitstekende vlakke plek, waar een klein tentje opgezet werd, daar hadden we prima achter elkaar kunnen staan.
Coulance qua prijs was hier, zeker voor Antoinette, echt op zijn plaats geweest, want we betaalden beiden de gewone prijs (in eerste instantie zelfs voor 2 personen per bus).

Vanmorgen hebben we de fietsen eraf gehaald en zijn naar het dorpje gefietst. Het was het wederom ‘net niet’. Wel leuke ontmoetingen maar niet echt een jubeldorpje.

Morgen een nieuwe dag, nieuwe kansen.
We pakken de draad van de N2 weer op in Vila Rei en gaan in elk geval even kijken naar het geografische middelpunt van Portugal. Er hangt weer een geel briefje met kilometerpalen op mijn dashboard.
Nog geen definitieve slaapplek, want die zijn wat dun gezaaid hier. Het zit ons vast gewoon mee morgen!
Oh en met Skip gaat het weer goed, hij eet en drinkt weer als vanouds en is levendig en blij.

5 thoughts on “Kabbelend door bergen en dalen

  1. Wat sneu voor Skip.
    Wij hebben op dezelfde camping gestaan van het jonge Nederlandse stel. We waren toen nagenoeg de enige camperaar daar.
    Benieuwd naar jullie verdere ervaring op de N2.
    Veel plezier nog.

  2. Jeetje joh , moest het effe opzoeken hoor wat een grasaar nou bij honden kon aanrichten .
    Gelukkig zijn daar de dierenarts kosten niet zo giga als hier in nederland🫣
    Hoop echt dat jullie wat beter weer krijgen karin ….
    Weer genoten van je schrijven

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top