Even slikken en weer doorgaan.

Afgelopen vrijdag mocht ik de nieuwe KarinVan ophalen bij Veldhuizen Campers in IJsselstein.
Niet even de sleutels ontvangen en wegwezen, want er valt nogal wat uit te leggen bij een ‘grotemensenvan’.
Watertank, WC/Douche, kachel, warm water, stroom, zonnepanelen….toeters en bellen dus.
De lange lijst van de dingen die met de motor te maken hebben, de radio, routeplanner en nog veel meer informatie, kwam over me heen.
Arie Veldhuizen nam echt alle tijd om alles door te lopen en uit te leggen, maar of dat blijft hangen?

Daarna kwam “het moment’ van starten en wegrijden.

Wat had ik een vreselijk dubbel gevoel.
Ruim drie jaar geleden, reed vriend Willem de allereerste KarinVan, die ik samen met mijn keukenafellief kocht, naar Emmer-Compascuum. (zie uitgelichte afbeelding)
Te veel herinneringen, te onbetrouwbaar (qua motor) en ik was als de dood om in een hoge zware Fiat Ducato te rijden. Hele kleine stukjes durfde ik wel, maar meer dan het dorp uit zat er niet in. Weg moest de bus!

Wat had Paul blij en trots geweest op deze nieuwe KarinVan! Dit was zijn einddroom, hiermee hadden we nog meer en beter kunnen Drentenieren.
Heel even was het verdriet en missen zwaarder dan de blijdschap

Voorzichtig weggereden en op zoek naar een gastank.
Inmiddels kan ik erg goed hulp vragen en dus liet ik de gastank mooi door de mijnheer van lastechniek in de bus zetten en aansluiten. (note to self: testen of het gas het doet, want ik weet dat er een luchtbel in de leiding kan zitten).

Thuisgekomen ben ik gelijk begonnen met het inladen van de bus.
Niet omdat ik morgen al weg ga, maar omdat ik volledig beladen de eerste kilometers wilde maken. Hoe voelt het en waar rammelt het.
Ook moest ik besluiten wat er niet en wat er wel meegaat. Ruimte genoeg, maar zinloze bagage is weer het andere uiterste. Zaterdagavond zat eigenlijk alles er in, behalve de inhoud van de koelkast en de etensvoorraad voor mij en Skip.

De eerste 100 km zitten er op
Zondag heb ik tips over gave plekken en lekker eten in Portugal opgehaald bij vrienden Ger en Annelies.
Het rijden en schakelen (6 versnellingen) is een fluitje van een cent. Bij het achteruit rijden word ik geholpen door een camera. Alleen is het even wennen zonder binnenspiegel en twee grote buitenspiegels met dode hoekspiegels onderaan.
Natuurlijk is het een veel grotere en zwaardere bak dan de Vito, maar niet eng of spannend, gewoon rustig aan doen en de bochten ruim(er) nemen.
Snelweg, binnendoor paadjes, rotondes en door gewone straten rijden. Makkie!

De landkaart van Portugal staat vol gekalkt met tips en in mijn hoofd ben ik op reis.

Shit! Vergeten momenten!
Blijkbaar moet je in Spanje en Portugal een bord op je fietsendrager. Lang leve Obelink! Letterlijk gisteren besteld en vandaag in huis!

Het lijstje met te testen en todo groeit, maar daar maak ik me geen zorgen over, komt wel goed.

Gelukkig start ik zaterdag bij @campenier Willem en Aly en we gaan daar dan rustig even alles checken en slimme oplossingen bedenken, want hoe krijg ik in hemelsnaam dat lelijke bord aan de fietsendrager.

Het aftellen is begonnen!

5 reacties op “Even slikken en weer doorgaan.

  1. Lekker bezig Karin, dat wordt genieten en voordat je in Spanje bent ben je vergeten dat het een grote bak is. Komt bijna vanzelf goed.

  2. Ik ben jaloers… Nee, natuurlijk niet echt. Wij hebben destijds ook erg genoten van ons een beetje ingebouwd busje met een daktent bovenop voor de zoon. Een echte camper is er nooit van gekomen. Zo gaan de dingen soms nietwaar. Wat kun je genieten van zo’n prachtige bak Karin. En ja, het gemis…. Ik gun je juist daarom alle plezier en geluk.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top